Vieringen

Twee maanden geleden had ik de eer om uitgenodigd te worden door de Raad van State, het hoogste gerechtsorgaan in Nederland, om te vertellen hoe ik omga met emoties. In het voormalige paleis op de Kneuterdijk in Den Haag bestond mijn gehoor uit meer dan tachtig staatsraden en hun juridische medewerkers. Ik vertelde ze over mijn contacten met afgewezen asielzoekers die kennelijk niet in staat waren geweest om aan de IND de ware reden van hun asielverzoek te vertellen, omdat ze kennelijk geen vertrouwen hadden in overheidsfunctionarissen. Maar dat ze de moed hadden om mij in vertrouwen te nemen en mij schokkende verhalen durfden te vertellen waarom ze gevlucht waren. Het probleem is dat de IND-ambtenaar, die de beslissing moet nemen, de persoon in kwestie nooit persoonlijk heeft ontmoet. En dat ook de Raad van State in een hoger beroep een beslissing neemt op grond van documenten en zonder de man of vrouw om wie het gaat te hebben gezien en gesproken.

Toen ik een voorbeeld van een afwijzing door de Raad van State citeerde, klonk er gelach: het was de standaardafwijzing die geen verdere motivatie geeft. Maar als ik de verhalen van mensen hoor, word ik emotioneel geraakt. Hoe ga ik daar vervolgens mee om? Ik schrijf ze van mij af in preken, waarin ik de verhalen deel met de kerkgangers. En kennelijk worden ook mijn hoorders emotioneel geraakt! En hun machteloosheid vertaalt zich regelmatig in gulle giften voor de organisatie waar ik mijn spreekuren houd.

Op zondag 1 februari mag ik weer eens voorgaan in gemeente Goede Bron. U weet wat u te wachten staat….!

Cor Ofman