Vieringen

Afscheid dovenpastor ds. Wim Otte
Marcus is een geweldige evangelist. Hij heeft een prettige soort ADHD en dwingt zichzelf en zijn lezers tot de kernzaken. Oneerbiedig gesproken: hij is niet van het gezwam in de ruimte. Heerlijk.

Zondagmiddag 20 september hopen we een moment in te zoomen op het verhaal uit hoofdstuk 2, de eerste 17 verzen. Die tekst is trouwens ook beschikbaar in Nederlandse Gebarentaal, dus we ‘kijken’ én lezen het verhaal:

Vier mensen brengen hun verlamde vriend bij Jezus, of dat proberen ze. Blijkt dat ook anderen op het idee zijn gekomen om het spektakel – wonderdokter Jezus – te ontmoeten. Wat een drukte. Er lopen mensen met oranje hesjes. Er staan dranghekken. En de persoon die Jezus echt nodig heeft – de verlamde man – komt er niet doorheen. Hoe zal dit aflopen? Druipen ze af? Of boren ze hun creativiteit aan? We gaan het met elkaar ontdekken. Het verhaal eindigt met opmerkelijke woorden: ‘Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars.’

Dat zegt wellicht iets over Jezus’ diepste motivatie.

Na afloop van de viering is er een hapje en een drankje. Na vijf jaar dovenpastoraat zwaai ik af en ga ik weer volledig lesgeven en onderzoek doen in het UMC Utrecht.

Hartelijke groet, Wim Otte